و العصر... قسم به زمانِ مظلوم... قسم به نود و هشت و نود و نهِ بینوا که چوبِ ندانم کاریِ ما را خورد... قسم به سال... که گناهش را ما کردیم و فحشش را به او دادند...

بچه های خواهرشوهرم شبا سر دیدن فیلم یوسف با مامان و باباشون دعوا میکنن! بابا چی میخواید از جون این پیغمبر!؟ زلیخا دست از سرش برداشت، شماها دست برنمیدارید؟؟

امسال، بعد از دوسال روزه خوری، میخوام مثل آدم روزه بگیرم! البته ان شالله... دوسال پیش که علی چهار ماهه بود و پسری بود به شدت شکمو . (از لپ های آویزونش تو عکسای اون موقع کاملا مشهوده!) و انقدر شیر میخو

عکسای حدود شش ماهگی علی رو که نگاه میکردم، به خودم گفتم چرا اون موقع به اندازه ی کافی لُپ های آلوچه ایش رو نخوردم!! آخه چی شد که من اون دست و پاها و لُپای گوشتالو رو گازگاز نکردم؟؟! خوب که فکر کردم ی

پسرک ما بکی از پیروان سرسخت مکتب آنارشیسمه....یعنی نظم رو مخشه! همه چیز توی خونه، اعم از اسباب بازی ها، قابلمه ها، کتابا، دستمال آشپزخونه ها، رخت و لباسا و خلاصه همه چیز، باید و حتما باید ریخته پاش ب

اصلا ذات روزه، «تقوا»ست. همه ی عبادات، یه کاری «انجام دادنه» ولی روزه یه کاری «انجام ندادنه» خداوند هم تو قرآن فلسفه ی روزه رو تقوا ذکر کرده. و همین انجام ندادنه که روح آدم رو بزرگ میکنه همین که شاعر

الان یه سوال برای من پیش اومده اگه مردم نیم ساعت برن تو مسجد، تو صف نماز جماعت کنار هم بایستن آمار شیوع کرونا بالاتر میره یا اینکه سه چهار ساعت برای ضبط برنامه ی دورهمی بدون ماسک و دستکش به هم بچسبن؟؟

به طور رسمی انفصال از خدمت شدم. بعد از حدود شش سال حسابداری، امروز با دنیای حسابداری خداحافظی میکنم. از همون اولشم من مال حسابداری نبودم. و اگه نبود این اجبارِ لعنتیِ قدیمی، هیچوقت حتی سراغشم نمیرفتم.

رفتیم فروشگاه، میخواستم برای علی مسواک بخرم، چند مدل مسواک بچگونه دیدم.یه مدل بود، که تو بسته بندی هر مسواک، یه چیزکوچیکی اشانتیون گذاشته بودن. یکیش یه مدل فیگور شکل بتمن بود، یکیش ماشین آتش نشانی، و

شاید برای شما هم این سوال پیش اومده باشه که چرا خدا، سرتاسر زمین رو از نعمت پر نکرده؟ چرا بعضی جاهای زمین، بیابون خشک و بی آب و علفه، جوری که مردمش باید برای رسیدن به آب اینقدر زحمت بکشن، اینهمه گر

این خونه، نسبت به خونه قبلی، شکرخدا هفت هشت تا سروگردن بالاتره. از جمله این ویژگی ها، باغچه ی کوچیک و گلخونه ایِ حیاط پشتیه. دوسه تا درختچه ی کوچولو هم داخلش کاشتن. تو این یکی دوهفته ای که اومدیم، ان

جودی آبوت عزیز سلام. رسم بر این بود که همیشه تو نامه بنویسی، اونم برای بابالنگ دراز، اما این دفعه من میخوام نامه بنویسم. اونم برای تو از بچگی، تو تمامِ شخصیت های کارتونی که میشناختم، فقط با تو همزادپن

در ادامه ی تلاش برای خوش گذروندن در تمرگینه (همون قرنطینه)، رفتم سراغ فیلم دیدن. به توصیه ی یکی از دوستان، یه فیلم خارجی دیدم که انصافا جذاب بود، ولی انقدر از فرهنگ ما دور بود، که تا شب تو بهتِ همه ی

قرار شد از خوبی های سال 98 بگیم. چقدر حس قشنگیه که فکر کنی به خوبی های یه پدیده، یه زمان، یا یه آدم... بگردی از بین همه ی ناخوشی هاش، خوشی ها رو سوا کنی و بنویسی... حالا که خوب فکر میکنم، سال 98 اونق

یه جور پُز روشنفکری هم بین سینماگرا هست، به این صورت که باهم کورس میذارن هرجور که میتونن مخاطبشون رو از انقلاب و جمهوری اسلامی منزجر کنن. به این شکل که مخاطب باید چشمش رو روی همه ی پیشرفتهای علمی، دف

دلم روشنه به سال جدید سالی که با حضرت باب الحوائج شروع بشه، معلومه که قراره منبع خیر و برکت باشه. بیاید نسبت به سال جدید خوشبین باشیم و تفال بزنیم. چقدر قشنگه که لحظه تحویل سال توسل پیدا کنیم و دست به

شاید باورش براتون سخت باشه، ولی تنها اسباب بازیی که پسر من بهش علاقه داره، قابلمه ست.(خودش بهش میگه آبلا) انواع و اقسام قابلمه؛ کوچیک، بزرگ، تفلون، مسی، روحی، زودپز، ماهیتابه، وُک، تابه دوطرفه و ...

گاهی وقتا فکر میکنم من اگه خدایی ناکرده، یه نامسلمونِ رشدکرده در یک خانواده ی نامسلمون بودم، همین دعای «یا من ارجوه…» ماه رجب، برای مسلمون شدنم کافی بود! چقدر زیباست این دعا… چقدر روح آدمو حال میاره! فقط اون جایی که میگه ریشتون رو با دست بگیرید برا ما خانما یه کم سخته! پ.ن: عید مبعثتون مبارک، ان شال...

و من یک هفته ی تمامه دارم تو سایتا دنبال دوتا کتاب شعر خوب و مناسب برای گروه سنی الف میگردم و پیدا نمیکنم. کلا نقدهای زیادی به کتاب کودک وارده، بعضی هاشون که مزخرف نوشتن (مثل همون خرخروی عرعرو!)، بعض

شاید خنده دار باشه، ولی یکی از آرزوهای همیشگیِ من این بوده که عاشق تنهایی باشم! که از نبودن ِ آدما اذیت نشم، که وقتی تنهام بگم آخیییش! حالا برم از خوشی پرواز کنم تو آسمونا! ولی متاسفانه به شدت از تنه