خواهرشوهرِ گرامی مدتیه که بطور جدی، وارد فضای توییتر شده و داره برای مجموعه ی انقلابیشون، عضو جمع میکنه، یه مدت زوم کرد رو ما و به انحاء مختلف خواست من و حضرت آقا رو هم جذب کنه، آنقدر گفت و واگفت و اث

از مزایای زندگی با بچه ی کوچیکه اینه که آدم میفهمه چقدر بشر ضعیف و ناتوانه! که حتی از پس کوچکترین کارهاش برنمیاد، تا چند دقیقه مادر خودشو اطرافش نبینه، احساس ناامنی میکنه و صدا میزند آمّا... آمّا..

حالا که فکر میکنم، جرأت نمیکنم در مقابل شما، به خودم بگم «مادر» یه جورایی انگار بی ادبی به ساحت این کلمه ست. شما کجا و ما کجا؟! شما آنقدر وسعت وجودیتون زیاده که بعد از هزار و اندی سال، امثال ما وقتی عاجز میشیم، دستمونو میاریم بالا و میگیم «کمکمون کن مادر...» و شما چه قشنگ مادری میکنی برامون...

اصولا علی که سرما میخوره، میبرمش پزشک اطفال. اگه خدایی نکرده عفونت خاص و زیادی داشته باشه که نسخه ی پزشک رو تمام و کمال اجرا میکنم. ولی اگه بگه : "عععیییی... نه... خیلی عفونت نداره... " و شل و ول ب

این روزا که میریم دنبال خونه، احساس خواستگارایی بهم دست میده که میرن خونه های مردم، یه نیگا به قد و بالای دختره میندازن، یه نیگا به شیرآلات خونه، یه نیگا به مدرک تحصیلیش، یه نیگا به اتاق خواب و کمدیاش

حکایت چادر مادر، حکایت غریبی ست... روزی هشتاد یهودی را مسلمان میکند و روزی زیر پای چهل مسلمان لگد می شود... اللهم عجل لولیک الفرج

تا اطلاع ثانوی، حوصله ی آپدیت کردن وبلاگ نیست به قول قیصرِ خدابیامرز: هفتاد پشتِ ما، از نسل غم بودند ارث پدر ما را، اندوه مادرزاد...

و من ریکاوری شدم به همین زودی... فکر میکنم حرف زدن با سبو تاثیر خیلی خوبی داشت و فکر کردن به این جمله ی داداش کارفرما که «چیکار به بقیه داری؟ تو خدا رو داری که برات بسه» و اندکی خواندن کتاب امیرخانی

از عجایب خلقت اینکه؛ مهمترین چیز برای صباح، سلامتی گاوه! یعنی مدیونید اگه فک کنید اینا واحدی به نام فروش، بازاریابی، تبلیغات و ازین صحبتا دارن! فقط و فقط سلامتی گاو!!!

به خودم گفتم امسال با پونصد تومن همه ی خریدامو انجام میدم. پونصد تومن! کم نیستا! و تو دلم بشکن رو مینداختم بالا در اولین قدم، امروز همراه آبجی مریم رفتیم دنبال پارچه چادری... مغازه ی اول که رفتیم کلمو

چقدر خوبه آدم یکی رو داشته باشه که انقدر بلدت باشه، که وقتی حالت بده؛ وقتی داغون و لهی، بدون اینکه خودت بگی، ببردت جایی که حالت رو خوب میکنه... اگه همچین آدمی رو داری، قدرش رو بدون. ایکاش همیشه حواسش بهت باشه...

یه مرضی هم هست، به نام مرض دیوار! بیمار مبتلا به، ابتدا کاملا تفننی و صرفا برای وقت گذروندن هی میره تو دیوار، منظورم برنامه ی دیواره ها!! کم کم بهش اعتیاد پیدا میکنه، و برای دیدن قیمت اجناس، وقت و بی

پارسال همین موقع ها بود، داشتیم با موتور، میدون معلم رو دور میزدیم، که یهو چشمم افتاد به نرگسای گل فروشی دور میدون، ناگهان عنان از کف دادم و جیغ زدم: «نرگس اومده! نرگس اومده!» حضرت آقا ترسید! فرمون مو

تو کل سال که میری خونه ی فامیل، کوفتم نمیارن بخوری، اون وقت شب یلدا که میشه، از شیر مرغ تا جون آدمیزاد سر سفره پیدا میشه... اکثرا هم سردیجات! از انار و هندونه و ژله گرفته، تا پفیلا و لواشک و آش و کوکو

در این برهه از زمان، تاریخ ثبت کند که داریم دنبال خونه میگردیم... نه برای خرید! که برای اجاره! و ما کوی به کوی و املاک به املاک، با موتوری بی طلق، با کودکی شالپیچ شده، دنبال منزل اجاره ای میگردیم و هر

دلم میخواد بخوابم و از خواب پا نشم... تا نخوام مدام سر و ته این کلاف سردرگم رو زیرورو کنم و پی راه حل بگردم! بخوابم تا نخوام با اینهمه واقعیت پیچ درپیچ روبرو بشم! مغزم از فکر کردن زیاد مورمور میشه... دوست دارم شش ماه بخوابم و وقتی بیدار میشم خیلی چیزا عوض شده باشه... خوشبحال خرسهای قطبی!

دلم بادکش گرم میخواد، با استکان شیشه ای! و سپس حجامت! دفعه ی آخری که حجامت کردم به گمونم علی سه چهار ماهش بود، و من بخاطر عوارض سزارین رفتم برای حجامت، که خانم دکتر علفی پیشنهاد داد بادکش گرم رو امتح

مثل این نومزدا باهم قرار گذاشتیم دم سینما. رفتم علی رو گذاشتم خونه ی آبجی مریم، و بعد با آژانس رفتم دم در سینما. حضرت آقا هم از محل کارش اومد. یعنی انقدر ازین دونفره بودنمون و سینما رفتنمون بعد از د

یکی از سوالات اساسیی که همیشه برام وجود داشته، اینه که مردم دهه ی شصت به قبل، چرا اینقدر به اسم اشرف علاقه داشتند؟؟! شاید اگه تو دهه های قبل هم این قرتی گریِ شمارش اسامی دختر و پسر در ثبت احوال کشور و

بچه تر که بودم، فکر میکردم اگه بزرگ بشم، باید تو حیطه ی دلبخواهی ها و علاقه مندی هام فعالیت کنم؛ مثلا مثل این سوسولا یه گالری نقاشی بزنم، و بعد نصف روز بمونم تو گالری و به هنرجوهام آموزش بدم، و سوالا